Pulau Perhentian, dag 4

We zijn erachter gekomen dat onze fotocamera met een draadje aan de computer vastgemaakt kan worden. Op deze manier kunnen we foto's overzetten. Dus... er zijn weer foto's!

Voor vandaag stond een boottocht op het programma. We hadden een eigen boot (met schipper) tot onze beschikking en konden zeggen waar we naartoe wilden. Na overleg met de schipper voeren we uit met als eerste bestemming Rawa Island. Hier was een prachtig strandje waar Suus lekker kon rondlopen en wij heerlijk konden snorkelen. Al na 10 meter in het water zagen we de prachtigste vissen. Helaas geen Nemo's, maar wel een soort lelijke bochelvissen van bijna een meter lang en zeker 50cm hoog (grote, dikke, lelijke vissen dus).

Aangezien Suus tijdens deze stop al aardig moe begon te worden besloten we naar onze volgende bestemming te gaan: romantic beach. Al tijdens de tocht erheen viel Suus in slaap, ondanks het luide lawaai van de motor en het klappen van de boot op het water. We hebben haar op het strand uit de boot getild en in de schaduw neergelegd alwaar ze bijna de hele stop heeft geslapen. De schipper zette ons af en zou een uur later weer terug komen. Romantic beach is prachtig! We waren helemaal alleen en voelden ons net een soort Robinson Crusoe (kom ons over een paar maanden maar weer ophalen, schipper). Het snorkelen leverde wat minder vissen op, maar wel een aantal Nemo's. Het water was zo helder dat je van bovenaf de vissen zag zwemmen.

Nadat onze schipper ons weer had opgehaald gingen we op voor ons laatste doel: zwemmen tussen de schildpadden. In eerste instantie kon de schipper geen schildpad vinden, maar na sms-contact met andere schippers zetten we koers naar een strand waar er een gespot was. En inderdaad, toen Sofie en ik in het water sprongen zaten we recht boven een gigantische schildpad die een aantal meters onder ons aan het zwemmen was, geweldig! Het dier had een schild met een diameter van ruim een meter en na een paar minuten zwom hij langzaam naar boven om vlak naast de boot met Ineke en Suus erin boven te komen om adem te halen. Echt super!

Na deze bijzondere ervaring was het tijd om naar ons eigen strandje terug te keren. We hebben snel nog wat gegeten en toen is Suus gaan slapen. Wij hebben eigenlijk gedaan wat je hoort te doen op het strand: niets. Tegen 6 uur zijn we naar het restaurant gegaan voor onze skype-afspraak met Amber en hebben we ook nog even met opa en oma geskypet. Daarna avondeten en toen naar bed.

Als de boot beschikbaar is gaan we morgen proberen om weer uit te varen want er zijn nog veel meer verlaten strandjes en andere mooie plekjes op de Perhentians. Bovendien willen we nog zwemmen tussen de haaien op Shark Point. Morgen verslag!

Pulau Perhentian, dag 3

Vandaag wederom een zeer rustige dag in het paradijs. We waren van plan om een (snorkel)boottochtje rond het eiland te maken, maar dat lukte vandaag niet meer, dus dat doen we morgen.

Na nader onderzoek lijkt er met de fotocamera niets (meer) aan de hand, hij reageert in ieder geval normaal... Het geheugenkaartje echter vertoont rare kuren. In de camera kunnen er foto's op worden opgeslagen en teruggekeken. Als we het kaartje in de computer stoppen loopt de computer vast.... vreemd dus. Vooralsnog gaan we nu foto's proberen te maken met de videocamera, maar ik heb het vermoeden dat de accu hiervan (bijna) leeg is. Gelukkig gaan we vrijdag naar Langkawi en daar is vast en zeker een nieuw geheugenkaartje te koop zodat we ook de laatste dagen weer gewoon mooie kiekjes kunnen schieten.

Verder weinig nieuws te melden vanuit het paradijs behalve dat we elke dag nieuwe vissen en koraal ontdekken. Vandaag hebben Martijn en ik zelfs even gezamenlijk gesnorkeld toen Suus lag te slapen. Een aardige buurvrouw heeft even de wacht over Suus gehouden zodat er geen 'Maggie' toestanden kunnen gebeuren. Na 10 minuten zijn wij weer bij haar gaan zitten, maar het was leuk. Sofie vermaakt zich met al haar vriendinnen in zee en op het strand, daar heb je geen kind aan.

Het was een zeer warme, heldere dag met veel zon en een spiegelgladde helderblauwe zee. Morgen krijgt Suus een reddingsvestje om en stappen we in het bootje om (nog?!) meer verlaten eilandjes en strandjes te bezoeken, schildpadden en haaien te spotten. Wie krijgt daar nou ooit genoeg van?

*** UPDATE ***

Lees net het bericht over de verzekering en de camera. Hier komen wij nog op terug!

Pulau Perhentian, dag 2

Wat een dag! Heel heet, veel zweet, kinderen moe, zwak en misselijk en tot overmaat van ramp is ons fototoestel stuk! We denken dat het komt doordat we een tochtje hebben gelopen door de jungle waarbij Martijn de camera aan zijn pols had hangen en zijn zweet tot waterschade heeft geleid. Ja, wat warmte al niet kan doen....We zijn er een beetje geïrriteerd over. Wat gaan we doen? Nu nog een nieuwe camera kopen of het laten en geen foto's meer maken? Ik voel daar eigenlijk niet zoveel voor want ik vraag mezelf af of we ooit weer hier komen. We denken er nog even over...

Verder is de dag lekker verlopen. Suus en Sofie zijn vlak na het ontbijt weer gaan slapen omdat ze allebei erg moe waren en nu liggen ze er ook weer in en zitten wij gezamenlijk op de veranda te borrelen. Altijd het lekkerste moment van de dag!

De jungle trekking (met Suus in de rugdrager met + 30 graden) heeft ons helaas geen apen opgeleverd maar wel eekhoorns en een mooie omgeving. Door de jungle kwamen we uiteindelijk op een ander strandje terecht waar Sofie en Martijn nog even lekker gezwommen hebben. Ik ben vervolgens met Suus en Sofie op een bootje gestapt om terug te komen (er varen hier zo nu en dan een soort watertaxi's; kleine bootjes die mensen van strandje naar strandje varen) en Martijn is terug gelopen. Ik en Sofie waren bijna misselijk van de warmte dus wij wilden niet meer teruglopen.

Morgen gaan we naar het ‘zwembadwaterstrand' waar Sofie weer graag zonder bikini gaat zwemmen om de kukengluurder te lokken...

Verder dus weinig spannends te vertellen....

Pulau Perhentian, dag 1

Na een ontspannen nachtje opgestaan, Sofie in haar bikini geholpen en de zee ingedoken. Het weer is eigenlijk alleen maar goed geweest vanaf Pulau Lang Tengah. Hele lichte sluierbewolking zorgt ervoor dat het niet bloedheet wordt maar aangenaam zwoel.

De hele ochtend hebben we op het strand doorgebracht. Helaas is Martijn door zijn rug gegaan dus heeft veel last en is gaan liggen met Suus. 's Middags gewandeld langs het strand naar een verlaten strandje om daar vervolgens ook weer even met z'n vieren te zwemmen. Het water is zo helder als zwembadwater: Sofie meende dan ook dat ze in de zee in zwembadwater aan het zwemmen was. Het zand ter plaatse zo wit als sneeuw, werkelijk prachtig!
Aangezien we Suus d'r badpak niet mee hadden genomen zwom zij in haar blote billen. Het leek Sofie ook wel wat dus al gauw zwom ook zij zonder zwembroek. Ze vond het heerlijk, lekker dat spierwitte, blote hol elke keer boven water halen. We hebben haar gewaarschuwd voor de lokaal bekende kuukengluurder, maar dat mocht niet baten. Na een tijdje kwam ze weer aangezwommen met een grote glimlach: ze had de ‘Marokkaanse kuukengluurder' gespot, in haar ogen een vis. Uiteindelijk hebben we met grote moeite de slip weer aangekregen om naar ons eigen strandje terug te lopen.

Het snorkelen tussen honderden vissen blijft leuk. Een soort is wat agressief en bijt (zacht) als ze te dichtbij komen, dat voelt toch wel een beetje griezelig.

Vanavond gegeten op het strand aan de zee. Met blote voeten naar je restaurant lopen en Suus die vervolgens lekker kan rond lopen is toch wel heel fijn. Sofie haar buikpijn speelt alleen wel wat op en dat is jammer voor haar. Ze wordt er stil van en timide, zelfs als ze met haar vriendinnetjes speelt. Regelmatig komt ze even liggen en ze voelt zich echt beroerd. We hopen dat het snel weer minder wordt, we letten op met het eten en meer kunnen we niet doen. Martijn heeft lekker haai gegeten en ik heb de tweede avond op rij gegrilde inktvis besteld, maar niet ontvangen omdat de bestelling niet goed doorkwam. En dat in twee verschillende restaurantjes!

Morgen gaan we het eiland verder verkennen per voet. We hebben gehoord dat we op 100 meter verder de jungle in kunnen via een jungle-pad en dat daar veel en grote apen rondlopen. We zijn benieuwd!

Oh ja, ik vanmiddag skypen: iedereen stond online, maar niemand heeft het gesprek willen aannemen. Gelukkig uiteindelijk 's avonds nog even met Rob & Marijke kunnen skypen, dat maakt het allemaal weer goed.....

Kota Bahru -> Pulau Pehrentian

Na een nachtje genieten in een iets luxer hotel dan gepland (lekker kunnen badderen, douchen en slapen), vertrokken per huurauto naar Kuala Besut alwaar de boot vertrok. In een lokaal tentje nog even geluncht en ge-internet (want dat wordt al moeilijker) en toen vertrokken. De boottrip duurde ongeveer 40 minuten dus dat was goed te doen.

De Perhentian Islands zijn volgens de boeken een waar paradijs waar je eigen leven een boze droom zou moeten zijn....Dat is natuurlijk niet waar, maar het is prachtig. We zitten hier in een huisje op palen op het strand, je loopt de veranda af en je stapt de helderblauwe zee in. En alsof dat nog niet genoeg is, twee meter zwemmen en je zit op het koraalrif waar de mooiste vissen zwemmen. Een waar snorkelparadijs. Nemo is ook hier al gespot!

Het allermooiste tot nu toe hier is het feit dat onze buurman... een laundry-service is. Eindelijk, eindelijk, na wekenlang onderbroeken en andere kledingstukken binnenstebuiten dragen: schone kleren! Ik heb Ineke in weken niet zo gelukkig gezien.

Maar ook voor Sofie wordt het paradijs alleen maar beter want er zijn hier zeker 6 leeftijdsgenootjes waar ze de hele dag mee gespeeld heeft op het strand, zelfs tijdens het eten in het restaurant heeft ze nog even gespeeld op het strand in het donker. Zachte neon-lichtjes verlichten de kustlijn. Misschien blijven we hier wel voor altijd...

Internetverbinding is hier echter moeizaam. Waar we tot op heden gratis of voor een appel en een ei konden internetten, kost het hier 10 euro per 30 minuten. We willen dus graag skypen, zo vanaf 15.00 uur Nederlandse tijd, maar het is handig om even een sms te sturen als dat lukt, want anders zijn we die 10 euro elke keer kwijt zonder contact te kunnen maken. Enne, collect-skype bestaat geloof ik niet ;-)

Op dit moment zitten Martijn en ik op de veranda naar de zee te staren terwijl Sofie en Suus ver weg zijn in dromenland. Heerlijk!

Kota Bahru

Vanmorgen zeer vroeg opgestaan om de boot van 8 uur te halen. Ondanks dat we net wakker waren en we op een speedboot zaten die met veel lawaai en klappen op het water sloeg viel Suus al snel in slaap. Terug aan wal snel de auto gehaald en weer op weg gegaan richting Kota Bharu.

Al rijdende kwamen we erachter dat de haven vanwaar de boot naar ons volgende eiland vertrekt toch nog een behoorlijk eind van Kota Bharu is. Aangezien we het eigenlijk niet zagen zitten om een uur lang met Suus in een taxi te zitten hebben we het autoverhuurbedrijf gebeld en gevraagd of we de auto ook morgen bij de boot naar ons eiland mogen achterlaten. Gelukkig was dit geen probleem, dus morgenochtend rijden we gewoon met eigen vervoer naar de haven alwaar we parkeergeld moeten betalen, de auto op slot moeten doen, sleutel in het handschoenkastje en... tot ziens!

Vanavond Kota Bharu in geweest. Aan het begin van de avond verschijnen er in bepaalde straten allerlei kraampjes waar je kleding, horloges, dvd's etc. kunt kopen. Op zich wel leuk natuurlijk, maar ja, wij hebben deze vakantie al meer van dit soort markten gezien, dus dit stelde eigenlijk niets voor.

We hebben gegeten op de ‘night market': een pleintje waar wel dertig verschillende kraampjes eten verkochten. We hebben Murtabak gegeten; heel dun deeg gevuld met geklutst ei en banaan en dan gebakken, erg lekker. Daarna nog wat ayam percik; gemarineerde kip op een bamboestok. Ik heb zelf blauwe rijst gegeten met iets onbestemd vissigs (niet zo), kippenlever (lekker) en rundvlees (prima). Sofie heeft het daarna afgemaakt met een vaag caketaartje en toen weer rond en vol naar huis.
Dit alles weggespoeld met versgeperste sinaasappelsap aangezien er in dit deel van Maleisie geen drank te vinden is; het is zeer islamitisch.

Toen weer naar huis om weer eens te skypen, maar helaas weer geen verbinding te krijgen. Morgen misschien beter...

Pulau Lang Tengah, dag 2

Finding Nemo!!!

Missie geslaagd. Eindelijk het doel van de vakantie behaald; we hebben Nemo gevonden. En niet alleen Nemo, maar ook Marvin én al zijn ooms, tantes, neefjes, nichtjes, vriendjes en vriendinnetjes, vage kennissen en andere bekenden. Sofie heeft er zelfs een vastgehouden. Leuk hoor, vooral het enthousiasme waarmee Sofie ze uitzwaaide toen we weer verder snorkelden.

Verder vandaag een rondje over het eiland gemaakt voor een ‘ijsje kopen'. Weer een haai gezien en verder vooral helemaal niets gedaan.

Morgenvroeg nemen we om 8 uur de boot naar het vasteland (vroeger ging er geen boot...) om dan naar Kota Bahru te rijden alwaar wij onze auto inleveren. 's Avonds hopen wij nog iets van de plaatselijke nachtmarkt mee te krijgen. Zaterdagochtend/middag moeten we dan vervoer regelen om ons naar het vertrekpunt van de boot naar de Perhentians te brengen. Deze eilanden moeten nog mooier zijn dan de eilanden die we tot nu toe hebben bezocht (en die waren al zo mooi).

We hebben vandaag mensen gesproken die er al zijn geweest. Het is er een stuk drukker dan hier op Lang Tengah, maar daarentegen zijn daar meer restaurantjes en, zeer belangrijk, ze hebben er een laundry-service. Dat betekent dat we eindelijk onze kleren weer eens kunnen laten wassen... Hopelijk hebben ze daar ook weer werkend internet.

Pulau Lang Tengah, dag 1

Na een heerlijk luxe nachtje 's morgens nog maar 10 minuten rijden naar de ferry voor ons nieuwe eilandje in het resort: d'Coconut Lagoon. Het klinkt lekker. In een te klein bootje (een soort long-tail boot) de open zee op. Suus valt prompt in slaap ondanks de hevige klappen die de boot maakt op de golven. Na een uurtje komen we aan bij het eiland. Het oogt prachtig: helderblauwe zee, veel groen en een prima resort. Niet de luxe van vannacht, maar absoluut prima. Helaas blijkt na aankomst dat er, door een fikse onweersbui de nacht ervoor, geen internet is. Helaas, er kan dus niet geskypt worden...

D'Coconut Lagoon splitst zich op in een oost en een west zijde met kamers. Wij zitten aan de west zijde en die is verbonden met een pad door de jungle naar de oostzijde. Snel de zwemkleren aan en zwemmen maar. 's Middags vertrekt de boot voor een snorkeltoer. Sofie en ik gaan dit keer samen en Martijn gaat slapen met Suus.

We zien heel veel vissen op nog geen minuutje varen van het eiland. De kapitein van de boot vraagt bij de tweede stop of Sofie met hem wil snorkelen. Dat wil ze wel als mamma maar dicht bij haar blijft, dus dat doe ik. We worden ver meegenomen want deze jongen weet waar de haaien (?!) zwemmen. Wanneer Sofie het woord haaien hoort, raakt ze eerst een beetje in paniek maar wordt gerustgesteld: ze bijten niet! We zien inderdaad zeker vijf haaien zwemmen van zeker 1.5 meter. Maar deze haaien zien er niet uit zoals ik ze verwacht had: ze zijn niet zwart maar zandkleurig. (overigens komt al onze haaienkennis van Jaws...) Sofie vindt het inmiddels geweldig en laat zich leiden door haar nieuwe gids. Nemo hebben we nog steeds niet gevonden maar de kapitein belooft Sofie dat hij ze morgen zal tonen vlak bij het resort. Ook laat hij ons dan schildpadden zien, want die zitten ook praktisch om de hoek.

Na ruim 2 uur snorkelen varen we weer terug en gaan Martijn opzoeken. Suus is net wakker en de rest van de middag luieren we op het strand onder de palmbomen. Wat een paradijs! Het eiland is inderdaad nog mooier als Sibu eiland maar het is hier wel iets drukker. We hebben het dan absoluut nog niet over een drukte als Zandvoort aan Zee, maar hier zijn in ieder geval weer Nederlanders, dus dat is wel weer even wennen. Alcohol genoeg hier dus we hebben heerlijk genoten van een gin-tonic tijdens het ondergaan van de zon.

De muggen blijven ons teisteren en ik verbaas me erover dat andere kinderen en volwassenen er niet zo gehavend uitzien als Sofie en ik. Een nieuw lokaal middeltje lijkt iets beter te helpen, maar er komen toch elke dag wat bulten bij. We proberen ermee te leven....