Vanmorgen vroeg vertrokken uit Melakka. Toch moesten we in 1 keer doorrijden, zonder stops om de boot van 16.00 uur naar Pulau Sibu te halen. Dat jakkeren was ook wel jammer, want onderweg zagen we een paar apen en een waarschuwingsbord voor overstekende olifanten. Daar hadden we graag wat langer naar gekeken...

Vanuit de haven opgehaald met een grote boot om vervolgens naar het paradijselijke eiland te varen. Het ziet er allemaal goed uit en beloofd veel moois. Bij aankomst worden we, hawai-aans onthaald met muziek om ons welkom te heten, erg grappig.

Pulau Sibu is erg mooi en hier wacht ons niets dan rust en relaxen. Buiten het luxe resort en het prachtige eiland is er helemaal niets. De Lonely Planet zegt het volgende: 'het is mischien raar, maar terwijl jij aan je cocktail op het strand ligt, kan het maar zo zijn dat aan de andere kant van het eiland mensen honger lijden en water zoeken. Dit, en andere eilanden om Pulau Sibu heen worden namelijk gebruikt voor Expeditie Robinson'. En dat is inderdaad een raar idee en ik ben blij dat ik niet in hun schoenen sta. Een beetje luxe in de rimboe lijkt mij toch aantrekkelijker dan op een houtje bijten.

Ons eerst avontuur in de helderblauwe zee begint goed: Sofie weet het zeker: ze is gebeten door een vis en gilt als een speenvarken het hele (zeer rustige) resort bij elkaar. Ze is niet gebeten, maar de vissen die hier zwemmen worden iets te veel gevoederd waardoor ze heel dichtbij komen en wat knabbelen. Je zou toch zeggen dat ze na ons voeten-vis-knabbel avontuur in Bangkok wel wat aan kan, maar Sofie zit er helemaal doorheen vandaag. Aan ons fietstochtje van gisteren heeft ze maarliefst 28 muggenbulten overgehouden! Ondanks zeer zorgvuldig insmeren met dure (19.95 euro) Deetmiddelen uit Nederland. Alleen zij en ik zijn lekgeprikt door de muggen. Suus en Martijn hebben nergens last van. Sofie heeft de hele nacht niet kunnen slapen van de jeuk en heeft twee benen met hele dikke, rode bulten en is wat koortsig. Voor de eerste keer zegt ze meerdere malen dat ze naar huis, naar Nederland wil. Ze mist haar opa's en oma's en haar vriendinnen. Ze voelt zich erg beroerd en het is heel naar om aan te zien. 's Avonds smeer ik haar benen in met betadine (ze heeft zichzelf helemaal open gekrabd) en doe om haar beide benen een verband. Dat lijkt te helpen. We vragen ons af hoe je zoiets zou kunnen voorkomen zonder je helemaal in te pakken. En we zijn blij dat hier geen malaria voorkomt. Hoe kan je je beschermen als je alle middelen keurig gebruikt?

We besluiten maar even tot wat rust in ons huisje op palen midden in het regenwoud, midden in het resort. Daarna gaan we even eten en Sofie eet wederom het bedrijf arm. Kip, rijst, groenten en vooral de toetjes worden aangesleept. Suus smult blij van haar komkommer en vanmorgen ingeslagen babypot.